Θα είμαι ειλικρινής: δεν μου άρεσαν οι επισκέψεις της πεθεράς μου, αν και τη σεβόμουν. Ερχόταν στο σπίτι μας σταθερά μία φορά τον μήνα για μερικές ημέρες.
Παλιά ερχόταν μέσα στην εβδομάδα, αλλά τώρα αποφάσισε να έρχεται στο τέλος της — μάλλον για να μας πιάνει και το Σαββατοκύριακο.
Όταν ο σύζυγός μου, ο Άλεξ, μου το ανακοίνωσε, εξοργίστηκα:
— Δηλαδή τώρα θα μας εμποδίζει και να κοιμηθούμε κανονικά το Σαββατοκύριακο;
— Από πού το συμπέρανες αυτό; — μουρμούρισε.
— Μα μας ξυπνούσε και τις καθημερινές! Το Σαββατοκύριακο θα είναι και χειρότερα!
Αλλά με ειρωνεύτηκε. Λάθος του.
Την Παρασκευή ήρθε η πεθερά. Το Σάββατο, στις εφτά παρά τέταρτο, με ξύπνησε ο θόρυβος από την κουζίνα.
Χτύπησε και η πόρτα.
— Ακόμα κοιμάστε; — μπήκε χωρίς να χτυπήσει. — Πλησιάζει επτά. Ώρα να ξυπνάτε…
— Συγγνώμη, δεν έχουμε δικαίωμα να κοιμηθούμε το Σαββατοκύριακο; — είπα ενοχλημένη. — Βγείτε παρακαλώ από το δωμάτιό μας.
— Είσαι μάνα και σύζυγος. Θα μπορούσες να ξυπνάς πριν απ’ όλους και να ετοιμάζεις πρωινό — με κατσάδιασε.
— Δηλαδή εγώ, ως μάνα και σύζυγος, δεν πρέπει να κοιμάμαι, αλλά ο άντρας μου και το παιδί μπορούν; — αγανάκτησα.
Η πεθερά ρούφηξε τη μύτη της, μουρμούρισε κάτι και βγήκε.
Την επόμενη μέρα, το ίδιο σκηνικό. Θόρυβος, είσοδος στην κρεβατοκάμαρα.
Όλη την επόμενη εβδομάδα σκεφτόμουν: πώς να την κάνω να σταματήσει να μας ξυπνά τα Σαββατοκύριακα;
Τη Δευτέρα μου ήρθε η ιδέα, και περίμενα τον επόμενο ερχομό της. Να πώς έδωσα μάθημα στην αυθάδη πεθερά μου. Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Όπως πάντα, ήρθε την Παρασκευή το βράδυ. Ήμουν πιο ευγενική από ποτέ. Και όταν πήγε για ύπνο στις εννέα παρά δέκα — άνοιξα την τηλεόραση στη διαπασών.
Η πεθερά, ξαφνιασμένη, πετάχτηκε στο σαλόνι:
— Τι κάνεις εκεί; Είδες την ώρα;
— Μέχρι τις δέκα δεν απαγορεύεται ο θόρυβος — απάντησα αδιάφορα.
— Μα εγώ κοιμάμαι!
— Μη με ενοχλείτε, παρακαλώ.
Στάθηκε μπροστά στην οθόνη και είπε αυστηρά:
— Λίγη ντροπή! Πρέπει να ξεκουραστώ!
— Τότε να κοιμάστε πιο αργά — έτσι δεν θα ξυπνάτε στις έξι το πρωί — της απάντησα. — Το ίδιο μας κάνετε κάθε Σάββατο!
— Εκδικείσαι; — φώναξε.
— Μπορείτε να το θεωρήσετε έτσι — είπα ήρεμα.
Μέχρι τις δέκα δεν χαμήλωσα την ένταση. Το πρωί περίμενα να έρθει να μας ξυπνήσει, όπως πάντα. Αλλά — σιωπή.
Με τον Άλεξ κοιμηθήκαμε μέχρι τις έντεκα. Επιτέλους, νίκησα.
Τι λέτε, έκανα καλά; Γράψτε τη γνώμη σας στα σχόλια 👇👇
